نوروز زمان نوگشتن سال و زمان باززایی و تجدید حیاط طبیعت ، و آغاز رستاخیز مردگان و زندگان در تکرار نوبتی آفرینش ، و آغاز یک زندگی نوین دیگر است. با نوروز همه چیز تجدید و نو می شوند. زندگی در طبیعت و پدیده های طبیعی ، و زندگی در شکل اجتماعی جماعات مردم رنگ و جلایی نو می گیرد.

انسان در نوروز که با مجموعه رفتارهای نمادین رمزگونه همراه است، در یک استحاله درونی و بیرونی ، نخست همه تعلقات ناپاک و نا مقدس زندگی دنیوی را که از سیاهی کهنگی برخاسته ، از خود و فضای زیست – بومی خود می زداید و دور می سازد. سپس با نوشدگی زمان و سال و نوزایی آفرینش در طبیعت ، در ساحتی معنوی و قدسی باز زاده می شود. آن گاه با نیرو و توانی تازه برای پذیرش وظایف و قیود اجتماعی زندگی در یک سال دیگر ، آمادگی می یابد و آن را  با سال نو آغاز می کند.